Sharonie
"Voor mijn opname in de kliniek gebruikte ik iedere dag"
Foute vrienden
Ik ben opgegroeid in een gezin met een vader en een moeder met een vrij heftig verleden. Van binnen was ik heel onzeker, maar dat verbloemde ik door mijn grote mond. Ik wilde erbij horen, waardoor ik op mijn twaalfde al mijn eerste sigaret opstak, af een toe een joint rookte en ook regelmatig dronk. Ik kreeg verkeerde vrienden en kwam zo ook in aanraking met harddrugs.
De eerste keer dat ik gebruikte zal ik nooit meer vergeten. Vijftien, was ik. Op mijn grote mond na, best een beetje timide en heel onzeker. Dit eerste gebruik veranderde alles. Mijn onzekerheid verdween als sneeuw voor de zon. Ineens stapte ik zonder moeite op mensen af die veel ouder waren dan ik en had ik complete gesprekken. Ik voelde me zelfverzekerd en had het gevoel alsof ik de hele wereld aankon. Ik herkende mezelf niet meer en was meteen verkocht. Sindsdien was het ieder weekend raak.
Een monster
Al snel was alleen gebruiken in het weekend niet meer genoeg. Wanneer ik de stof niet had of kon krijgen, voelde ik mij depressief, eenzaam en ongelukkig waardoor ik steeds vaker ging gebruiken. Ik wilde vooral niet voelen en ging continu op zoek naar aandacht van (foute) mannen. Door het gebruik vervaagden mijn grenzen en lag ik soms in bed met mannen terwijl ik dat eigenlijk helemaal niet wilde. De problemen stapelden zich op, ik ging amper meer naar school en zwierf soms dagen op straat zonder dat mijn ouders wisten waar ik was.
Vriendinnen hadden geen idee hoe slecht ik eraan toe was. Ik zette een masker op en was een kei in het verbloemen van mijn situatie. Mijn ouders maakten zich wel steeds meer zorgen. Helemaal omdat ik ook regelmatig in een psychose belandde. Dan maakte ik ze middenin de nacht wakker omdat ik ervan overtuigd was dat ik achtervolgd werd door kwaadaardige mensen. Als ze mij niet geloofden, veranderde ik in een monster. Ik schreeuwde, werd agressief en ging compleet uit mijn plaat.
Uitputtingsslag
Het laatste jaar was het ergste. Ik ging dag en nacht door. ’s Nachts bleef ik wakker door mijn gebruik. En dat dagen achter elkaar. Daarna nam ik dan even een korte break om bij te komen en begon ik weer van voor af aan. Meer deed ik niet. Met school was ik gestopt, mijn baan was ik verloren door mijn gebruik en vriendinnen zag ik amper meer. De situatie was slopend en ik was helemaal op. Vaak genoeg zat ik huilend bij mijn moeder aan het bed omdat ik écht wilde stoppen, maar toch lukte het niet.
Tot die bewuste zomer, 7 jaar geleden. Ik voelde mij gebruikt en vies. Onmenselijke bijna. Elke vezel in mijn lijf schreeuwde dat het zo niet langer door kon gaan. Ik wilde niet meer dat afhankelijke, onzekere meisje zijn. Ik wilde leven! Ik heb mijn vader gebeld en gesmeekt om hulp, ben vervolgens twee weken bij mijn opa en oma ingetrokken om bij te komen en ben daarna tien weken opgenomen geweest in een kliniek. Het roer moest om én het roer ging om. Rigoureus!
Groot cadeau
Het bizarre aan deze afhankelijk is dat je weet dat je het gebruik en het leven dat erbij hoort voorgoed achter je wilt laten, omdat het alles behalve een fijn leven is. Tegelijkertijd is dat wel het ‘veilige’ leven dat je kent en waar je zo makkelijk weer in terugvalt. Het vergt dan ook flink wat doorzettingsvermogen en moed om die cirkel te doorbreken. Voor mij was het zeker niet makkelijk en ik ben mezelf flink tegengekomen in de kliniek. Maar ondanks dat het zwaar was, ben ik nog elke dag dankbaar dat ik deze kans met beide handen heb aangegrepen. het is het zo waard geweest!
In de kliniek is ook het zaadje geplant voor het werk dat ik nu doe. Een ervaringsdeskundige, waarmee ik tíg gesprekken heb gevoerd, vertelde mij dat ik het in mij had om iets voor anderen te betekenen. In die weken zette ze mij in mijn kracht en drukte ze mij constant op het hart dat ze in mij geloofde. Dat betekende zoveel voor mij. Uiteindelijk was dat hét begin van VZA-GGZ. Ik vind het een groot cadeau dat ik nu mijn eigen ervaring kan en mag inzetten om anderen verder te helpen.
Dankbaar werk
Er zijn in Nederland – helaas – heel veel mensen die kampen met afhankelijkheid. Dat wij met ons team een stukje met deze mensen mogen mee wandelen in het leven en ze langzaam weer zien opbloeien, vind ik het allermooiste aan mijn werk. Ik gun het iedereen dat je weer kunt leven in plaats van overleven. Als dat lukt, als mensen weer vrijheid en geluk ervaren, geeft dat zoveel voldoening. Dat is waarom ik doe wat ik doe.”
Meer inspiratieverhalen
Lees hoe anderen hun afhankelijkheid overwonnen. Hun verhaal bewijst: als zij het kunnen, kun jij het ook.
Heb je vragen of maak je je zorgen over je gebruik of gedrag?
Neem vandaag nog contact op voor advies en ondersteuning
0314 – 79 45 59 secretariaat@vza-ggz.nl